Waarom banken moeten stoppen met zich zorgen maken en de Clarity Act moeten omarmen

Al vanaf vandaag zou de Amerikaanse Senaat een cruciale stap kunnen zetten richting het vaststellen van de regels voor de digitale economie door de Clarity Act te behandelen.

Dat zou moeten. Duidelijkheid zou een federaal kader voor crypto-assets creëren en het toezicht op beurzen, makelaars, uitgevers en andere tussenpersonen verduidelijken.

De betekenis van het wetsvoorstel reikt veel verder dan alleen crypto. Correct uitgevoerd, kan het de basis leggen voor een innovatiever, inclusiever en competitiever Amerikaans financieel systeem.

Dat vooruitzicht heeft delen van de banksector ongerust gemaakt.

Maandenlang waarschuwden de American Bankers Association en andere bankengroepen dat Clarity crypto bedrijven een oneerlijk concurrentievoordeel zou kunnen geven ten opzichte van banken door hen in staat te stellen stablecoin gebruikers beloningen te bieden die functioneren als rente op deposito's. Bankiers stellen dat geld zal migreren van bankrekeningen naar stablecoins, waardoor de deposito's waar banken hypotheken, landbouwbedrijven en kleine ondernemingen mee financieren, weglekken.

Het is een dramatisch verhaal: crypto bloeit, lokale banken krimpen en Main Street krijgt nauwelijks krediet. Het bewijs is aanzienlijk minder theatraal.

De GENIUS-wet verbiedt uitgevers van stablecoins reeds om rechtstreeks rente of rendement aan houders te betalen. De resterende klacht richt zich op beloningen die worden aangeboden via beurzen, gelieerde partijen en andere tussenpersonen. Naarmate stablecoins zich verspreiden, kunnen ze sommige deposito's verdringen. Maar de bewering dat ze de basis van het Amerikaanse bankwezen bedreigen, is moeilijk te rijmen met de beschikbare gegevens.

De Raad van Economische Adviseurs van het Witte Huis schatte dat het verbieden van stablecoin-opbrengsten de totale bankleningen met slechts 0,02% zou verhogen onder de basisveronderstellingen. Voor communitybanken werd de geschatte stijging op 0,026% ingeschat. Ander empirisch onderzoek heeft geen materiële impact van stablecoin-adoptie op de deposito’s van communitybanken vastgesteld.

Er bestaan legitieme vragen over hoe een veel grotere stablecoin-markt de bankfinanciering en financiële stabiliteit zou kunnen beïnvloeden. Beleidsmakers dienen deze serieus te nemen. Regulering moet hier echter proportioneel op inspelen en niet incumbent partijen beschermen tegen concurrentie.

Daarom is de politiek rondom Clarity bijzonder vreemd. Progressieven die jarenlang grote financiële instellingen aanpasten vanwege hun te-groot-om-te-falen karakter, verdedigen nu hun concurrentievoordeel. Ondertussen lijken Republikeinen, die historisch gezien pleitten voor open markten, nu ontvankelijk voor het beperken van crypto-deelnemers omdat zij wellicht te effectief met banken zouden concurreren.

De ironie is dat banken mogelijk het meest te winnen hebben bij Clarity.

Er is geen eendrachtige tegenstand van Wall Street tegen het wetsvoorstel. BlackRock, Fidelity, Goldman Sachs en anderen hebben Clarity gesteund. Zij erkennen dat blockchain zich snel integreert in het financiële systeem zelf.

Het bewijs is overal. Op 1 september kondigde een groep van 21 financiële instellingen, waaronder Bank of America, Citi en Deutsche Bank, plannen aan om een bedrijf op te richten dat een Amerikaanse dollar stablecoin zal uitgeven, met een lancering gepland voor de eerste helft van 2027.

Zonder helderheid zal het beleid omtrent digitale activa blijven afhangen van de opstelling van regelgevers en presidentiële administraties. Regels kunnen de ene kant op bewegen, en vervolgens weer de andere kant uit. Wat de ene regelgever toestond, kan diens opvolger verbieden.

Banken die multimiljard-dollarinvesteringen overwegen in getokeniseerde deposito’s, stablecoins, bewaring, handel en infrastructuur, zouden het risico hiervan aanzienlijk zorgwekkender moeten vinden dan de concurrentie van fintech-startups.

Beschouw het Office of the Comptroller of the Currency. In augustus verleende het voorlopige goedkeuring aan World Liberty Trust Company, gelieerd aan World Liberty Financial van de familie Trump, nog geen zeven maanden nadat het bedrijf zijn aanvraag had ingediend. Het ongewoon snelle proces heeft vragen doen rijzen over politieke invloed.

Wat men ook van die omstandigheden vindt, ze illustreren een breder punt. Als het Congres nalaat wetgeving te maken, zullen toezichthouders in toenemende mate ingrijpende beslissingen nemen over de structuur van de financiën. Een toekomstige regering zou het beleid evengoed in de tegenovergestelde richting kunnen duwen.

Banken die investeren in digitale activa zouden duurzame, door het Congres goedgekeurde wetgeving moeten verkiezen boven regelgeving die elke vier jaar wisselt.

Bankiers die proberen Clarity te dwarsbomen, moeten zich herinneren dat gevestigde mediabedrijven er niet in slaagden de ontwrichting van hun sector door het internet te stoppen. Dus, als u geeft om Amerikaans leiderschap, waarom stelt u dan niet hier en nu de wetten op die deze transformatie regelen, in plaats van die positie te laten aan een ander land dat gretig is om leiding te nemen in de mondiale financiën.

Jarenlang heeft regelgevende onduidelijkheid gediend als een onwaarschijnlijke gracht rondom de crypto-industrie. Start-ups en offshore bedrijven kunnen juridische en regelgevende risico’s tolereren die zwaar gereguleerde financiële instellingen niet kunnen dragen. Die risico’s hebben ervoor gezorgd dat veel van 's werelds grootste financiële ondernemingen aan de zijlijn blijven.

Helderheid zou de gracht vullen.

Met duidelijke regels zouden gevestigde partijen hun formidabele voordelen kunnen benutten: biljoenen dollars aan kapitaal, honderden miljoenen klantrelaties, wereldwijde distributie, geavanceerd risicobeheer, vertrouwde merken en decennia aan regelgevende ervaring.

Dat zou cryptobedrijven veel meer moeten ontmoedigen dan banken.

Critici schetsen Clarity af als deregulering of, erger nog, een cadeautje aan de crypto-industrie. Ze hebben het omgekeerd. Duidelijke regels zouden cryptobedrijven blootstellen aan de volledige kracht van de concurrentie van enkele van de machtigste financiële instellingen ter wereld.

Dergelijke concurrentie is precies wat wetgevers zouden moeten wensen.

De geschiedenis van financiële innovatie is geen verhaal van nieuwe technologieën die gevestigde partijen vernietigen. Banken zijn immers verbeterd door technologieën van de telegraaf tot het internet. In elk geval hebben vooruitziende instellingen dergelijke uitvindingen gebruikt om nieuwe klanten te bereiken, nieuwe producten te creëren en nieuwe markten te ontwikkelen.

Blockchain zal niet anders zijn. De gevestigde partijen staan daarom voor een keuze: het verdedigen van de status quo of het leiden van de innovatie. Als de Amerikaanse banken geloven dat ze kunnen concurreren—en gezien hun enorme voordelen zouden ze dat moeten—dan behoren zij duidelijkheid te eisen, in plaats van zich ertegen te verzetten.

De grootste winnaars van de Clarity Act zijn mogelijk helemaal geen cryptobedrijven. Het zouden de banken kunnen zijn.